Esencializmi i tepruar si logjikë!

You may also like...

  • Lisa

    Argumentet e të dy artikujve nuk janë përjashtues të njëri-tjetrit, por plotësojnë puzzle-in argumentativ, që synon të shpjegojë terrorizmin, por sigurisht pa e përfunduar atë.

    Bakalli, duke mos e shtjelluar më tej mendimin, e bën artikullin e tij të lexohet nga njëra anë si një leksion të thjeshtuar filozofik, historik, politiko-social mbi fenë (pak nga të gjitha dhe nuk bën keq), por
    edhe si një provokim debati opinionistik nga ana tjetër, ne “kurthin” e te cilit bie edhe Xhabyni, i cili kete provokim e konsideron te panevojshëm apo të padobishëm (jo detyrimisht do të thosha). Ky i fundit sjell (pse jo edhe këtu në formën e një leksioni) mendime të vyera dijetarësh bashkohorë, që nuk e shohin thelbin e terrorizmit tek feja.

    E saktë! Pasi terrorizmi, sikurse çdo formë tjetër e dhunës,
    nuk ka të bëjë me asgjë tjetër, përveçse me pushtetin, marrjen dhe mbajtjen e tij. Terrorizmi nuk është i lidhur vetëm me ISIS-in, pasi terrorizëm ka çdo ditë, pa ndërprerje dhe po aq makabër p.sh. edhe në Afrikë (vetëm pjesërisht edhe këtu në emër të islamit radikal). Por nuk është as e nevojshme që të citohen dijetarët e shquar dhe shkrimet e tyre, për të arritur në këtë përfundim. Pasi për këtë mjafton një vështrim i shpejtë i fakteve më të bujshme të historisë (edhe të asaj më të vonshme), të cilat njihen nga masat e gjera (siç është Lufta e
    Dytë Botërore). Dhe nganjëherë gjërat që duken të ndërlikuara, në fakt janë shumë të thjeshta. Terroristët e vërtetë, të cilët synojnë vetëm një gjë: pushtet, kanë nevojë jetike për mbështetës, të cilët mund t’i grumbullojnë me hir ose me pahir. Mbështetja më frytdhënëse është padyshim ajo me hir, d.m.th. në varësi të strategjisë së përzgjedhur edhe përmes bindjes së mbështetësve potencialë se ajo që do të bëjnë është e drejtë, është e mirë, është në dobi të tyre (a nuk ishte kjo deri diku edhe taktika e nacionalsocializmit? A nuk shkon kjo ne thelb ne nje linje edhe me retoriken e politikaneve “te civilizuar” ne pergjithesi?). Pale pastaj po të flitet në emër të Zotit të Madherishëm e të paprekshëm. Dhe këtu hyn në lojë iluminizmi. Pasi në thelb ai ka kërkuar që njerëzit ta çlirojnë arsyen e tyre nga besimi i verbër kundrejt dogmave të autoriteteve (dhe këtu e kam fjalën për qënie tokësore dhe jo hyjnore) të pranuara prej tyre, të çfarëdo lloji qofshin ato. Dhe pikërisht këtë argument e gjejmë tek artikulli i Bakallit.

    Por nuk mjafton kjo. Për të shpjeguar se pse terrori i ISIS-it gjallon, këtij faktori i duhen bashkangjitur edhe faktore të tjere, si p.sh. gjendja psiko-sociale të mbështetësve të terrorit, por edhe faktorë shumë më të mëdhenj, siç janë financuesit „sekretë“ të ISIS-it (fakte këto të gjitha, që Bakalli i le jashtë fokusit te artikullit të tij). Për më tepër ISIS-i nuk u krijua brenda një nate. Dinamika ka qenë fatkeqe për miliona njerëz, por nuk ka qenë as e paracaktuar deri në detaje. Gjërat ecin përherë me të parë e me të bërë. E me sa duket, duke hedhur grepin sa këtu e sa atje, terroristët kanë gjetur terren të përshtatshëm për të gjetur mbështetje në njerëz, që në fakt kërkojnë diçka krejt tjetër. Po të duam, këtë
    thotë edhe Bauman: „«Konspiratorët tinzarë, dinakë e të egër, të cilët ndjellin terrorizmin, mund të jetojnë larg, në vende të huaja, por fuqinë e vet punëtore ata e rekrutojnë mes të rinjve të diskrimimuar, të poshtëruar dhe hakmarrës, të cilët jetojnë mes nesh pa të ardhme. T‘i mbash këta në rrethana privuese është si të bashkëpunosh me terrorizmin: duke ndjekur logjikën e ‚një sy për një sy‘ , ne e zgjerojmë hendekun, të cilin udhëheqësit terroristë kanë treguar se dinë ta shfrytëzojnë mirë». (link:http://www.lastampa.it/2016/03/26/esteri/bauman-se-cediamo-alla-paura-morir-la-democrazia-fZ6w4S4WOWVvuaQN1FF2PJ/pagina.html).

    Por vatra e terrorit për mua mbetet ende enigëm. Interpretimi
    radikal i islamit, i cili lejon edhe dhunën për mbrojtjen e saj, s‘është veçse
    një maskim. Shpjegimi gjendet tek ata që po kërkojnë pushtet, por se kush janë „ata“, kësaj askush nuk i ka dhënë një përgjigje të drejtpërdrejtë e jo më shteruese.

    Këtë mbase do të mund ta bëjë të paktën historiografia, në një kohë kur terrorizmi i sotëm të jetë kthyer praktikisht në përrallë apo legjendë, nga e cila duhet të nxjerrim mësime? Në këtë rast do të fitonte të paktën iluminizmi, dhe në rastin më të mirë edhe humanizmi – urra, edhe pse me vonesë. Përndryshe, do të ketë fituar terrorizmi.